بغض

بغض برای ترکیدن است و نه ترکاندن

اما امروز بغض من می ترکاند

تعاریف را جابجا کردم

به راحتی

چنان آفتابی ام که تو به خیالت ابری ام می بینی

اما این بغض ترکیدنی نیست

خواهی دید

اندر احوالات سطل آشغال

وقتی مشغول کار هستم حضور اش را حس می کنم

گوشه ای ایستاده و فقط تماشا می کند

نگاه سنگین و آرامی دارد

اما

فقط کافی است پا روی پای اش بگذاری

دهان باز می کند تا بناگوش

هرچه را درون اش بریزی در لحظه می بلعد

تو نامش را بگذار آشغال

اما شاید برای او آشغال و غیر آشغال چندان تفاوتی نداشته باشد

فقط انگار پای اش مهم است

هنوز نفهمیدم نگاه سنگین اش از چیست؟

شاید این یک سطل آشغال معمولی نیست

یا از اول هم نبوده

از سر اتفاق اینگونه شده

ازش می پرسم

شاید حرف زد

برای اینکه دهانش را باز کنم چاره ای ندارم که پا روی پای اش بگذارم

شرمنده

نه اینبار چیزی برای خوردن نداری

حرف بزن می شنوم

.

.

.

اما هیچ نگفت

بی خوابی

شب نمایشی رنگین از تو

من

چشمانی برای خواب

تو

تصویری هستی

از

تمام تمناهای بی خواب پنجره

پیچش خواب و بی خوابی ما

انعکاسی است بر خیال پنجره

خوابی؟

نه
انگار شب هنوز

با

من

و

تو

بی خواب مانده

خوابی؟

پندها و اندرزها

ماشينها دو دسته اند

آنهايي که تصادف مي کنند

آنهايي که تصادف نمي کنند

روي سخنم با تصادفي ها است

رويت خط مي اندازند

از رويت رد مي شوند

له ات مي کنند

سر چهار راه تو هميشه آخري

تو راهنما بزن آنها بوووووق مي زنند

جلويت مي پيچند و تو فقط بايد ترمز کني

ماشيني قدرشناس سخاوت تو نيست و بوقي از سر احترام برايت نمي زنند

نور بالا هم در چشمهايت مي اندازند

دو راه داري

اگر دوست داري در نقش تصادفي بودن ات بماني

در صحنه تصادف حتما کروکي بکش

سرت را چون متمدنها پائين ننداز و برو

که اينجا جاي خرج کردن تمدن ات نيست

حتي اگر بيمه ندارد بايست

بگذار ياد بگيرد که حالا که مي زني و قلدري بيمه داشته باش و خسارت بده

هرچند که هيچ بيمه اي جبران زخمهايت نخواهد بود

اگر مي خواهي نقش عوض کني

پس بووووق بزن

بيخيال حق تقدم بپيچ

فرعي به اصلي

اصلي به فرعي

مهم نيست

فقط تو مهمي و بس

تصادف هم کردي که کردي

زخمهاي کهنه ات را صافکاري نکن

بيفايده است

بهترين صافکار و نقاش ماله کش است و بس

يادگار نگه دار

بهتر مي راني

باور کن

..............................

پندها و اندرزهاي ماشين تصادفي کهنه کاري که نقش عوض کرد

دیگران

چشمان خیس

نورهای رنگی شب

تجسم هجوم پنجره های دیگران بر روی خانه ات

انعکاس هر تصویر

طاقت می خواهد

هر دیدنی طاقت می خواهد

من

.

.

.

نه ندارم دیگر

انگار چنان سر ریز شده ام

همچون آب بر کف زمین

با کهنه پارچه ای بازمانده ام را خشک کن

غروب

بگذار سرخ ات کند

رنگهای داغ رفتن اش

خون می پاشد بر سینه آبی و بنفش سلام ات

ابر سفید آغاز را پاره می کند

لکه

لکه

سرخ

تا بدانی هر آمدنی رفتنی دارد
و در یاد ات سرخ باقی بماند

خداحافظی اش را

که اگر باز آغازی بود آبی اش کنی با سلام ات

بگذار سرخ ات کند

فرار از خود

چنان خودت را درگیر می کنی با هرچه بیرون از تو است

که فقط نباشی

برای خودت

با خودت

نبینی تصویری را که انگار آشنا است در آیینه

حقیقتی که سالها است گیره شده به روح ات

تصویری که دروغ نمی گوید و تو از راستگویی اش گریزانی

تنهایی ها و دلتنگی هایی که بدون اجازه تو روبروی ات ظاهر می شوند

انکار اش می کنی

می شناسم ات؟

شرمنده فرصت ندارم

بگذار سر رسید ام را ببینم شاید هفته آینده بین کلاس هایم برایت وقتی خالی پیدا کنم